صفحه اصلی ارتباط با ما تبادل لینک
گیاهان داروی طب سنت طالع بینی پزشکی هنرمندان

سخنرانی های دکتر انوشه ( روابط دختران و پسران )
آیا شما نیز دکتر انوشه را می شناسید؟ آیا تکه هایی از کلیپ های صوتی و یا تصویری ایشان را در گوشی ها دیده اید؟ این کلیپ ها که حداکثر در قطعه های ۵ دقیقه ای منتشر شده بود مورد استقبال زیادی قرار گرفت و به سرعت آقای انوشه را معروف ساخت!   

این سخنرانی به شما کمک میکند طرف مقابل را به خوبی شناخته و ارتباط بهتری ایجاد کنید 

این مجموعه شامل ۵۰۰ دقیقه نکات ریز یک زندگی هست زندگی که اگر شما با بی تجربگی آغاز کنید با مشکلات زیادی بخورد خواهید کرد
http://zibashop.netforoosh.com/product/%D8%B3%D8%AE%D9%86%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%AF%DA%A9%D8%AA%D8%B1-%D8%A7%D9%86%D9%88%D8%B4%D9%87-%28%D8%B1%D9%88%D8%A7%D8%A8%D8%B7-%D8%AF%D8%AE%D8%AA%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D9%BE%D8%B3%D8%B1%D8%A7%D9%86%29-21.html

تاریخ : جمعه ۲۲ شهریور ۱۳۹۲ | ۷:۳۳ بعد از ظهر | بازدید : 810

رامبد جوان و نگار جواهریان


توجه : مطالب زیر از سایت های مختلف گرد آوری شده است و صرفا جهت جستجو گر اتوماتیک سایت نمایش داده میشود در صورتی که مطلب غیر اخلاقی یا خلاف قوانین کشور مشاهده نمودید لطفا از طریق این صفحه به ما اطلاع دهید
توجه : مالک این سایت و خود این سایت هیچگونه ارتباطی با مطالب جستجو شده از سایت های مختلف ندارد و هیچگونه مسئولیتی را نمیپذیرد تمام مطالب این سایت به صورت خودکار و با استفاده از ربات های جستجوگر مانند گوگل در این سایت درج میشوند
توجه : این سایت در ساماندهی سایت های اینترنتی ثبت شده است و آدرس و مشخصات حاصب آن در آن موجود است
توجه: این سایت یک سایت جستجوگر مطالب است و مطالب به صورت خودکار از وبسایت های فارسی بازنشر میشوند.
توجه: این سایت به صورت اتوماتیک کلمات رکیک و غیر اخلاقی و محصولات غیر مجاز را فیلتر میکند ولی اگر برنامه نتواند آنها را فیلتر کند آنهارا نمایش نمیدهد از این رو از شما پوزش میطلبیم
 
 
 
کوهستانی این روزها نمایش جدیدش را با نام «دیوار چهارم» که برداشتی از نمایشنامه ی «انگلستان» تیم کروچ است، در موسسه اکو اجرا می کند.
خبرنگار تئاتر خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با این کارگردان جوان و خوش فکر تئاتر، دو بازیگر نمایشش نگار جواهریان، رامبد جوان و مدیر تولید این نمایش محمدرضا حسین زاده نشستی داشته است که در پی می آید:
دغدغه اجرای نمایش «دیوار چهارم» از سال 88 با امیررضا کوهستانی است. سالی که او در انگلیس اجرای تیم کروچ را از نمایشنامه «انگلستان» دیده بود. نمایشی که کارگردان شیرازی تئاتر ایران، به لحاظ جنس بازی، نوع کار و ارتباط آدمها با یکدیگر، خیلی خوب با آن ارتباط گرفت و این گونه بود که متن را به ایران آورد و تصمیم گرفت آن را ترجمه و اجرا کند.
ترجمه متن چند ماه طول کشید اما اجرایش سه سال بعد اتفاق افتاد. کوهستانی این تاخیر را این گونه توضیح می دهد: «با آنکه این نمایش را دوست داشتم اما این نمایشنامه در سال 88 خیلی با مقتضیات زمان و دغدغه مردم ما همخوان نبود بنابراین آن را کنار گذاشتم و به جایش «17 دی کجا بودی» را اجرا کردم.» بعد از اجرای «17 دی...»،کوهستانی نمایشنامه «انگلستان» را به یکی دو تن از بچه های گروهش داد و آن را خواندند اما متن ترجمه شده به نظرشان کمی گنگ رسید.
کوهستانی توضیح می دهد: «فکر می کردند معلوم نیست متن چه می گوید حس می کردند به مردم و شرایط ما ارتباطی ندارد و همین باعث شد کمی توی ذوق من بخورد و اجرا را کنار گذاشتم و این چنین بود که سال 90 نمایش «ایوانف » را به صحنه بردم.»
اما اجرای «ایوانف» به معنای فراموش شدن «انگلستان» نبود و بعد از «ایوانف»، کوهستانی بار دیگر با این پرسش روبرو شد که حالا چه کنم؟ این نمایشنامه در طول این دو سال با او بود و به آن فکر می کرد از طرفی به رامبد جوان قول داده بود سال 91 نمایشی اجرا کند که او در آن بازی کند! با نگاه جواهریان هم از همان آغاز صحبت کرده بود و حالا دید چه گروه خوبی و چه فرصت مناسبی برای اجرای این نمایش. لذا برای رفع گنگی و عدم انطباق نمایشنامه «انگلستان» نیز تصمیم گرفت نمایشنامه را براساس مسائل و مقتضیات ایران بازنویسی کند. برای این کار برای اولین بار تصمیم گرفت از نویسنده اصلی متن، تیم کروچ، برای اجرا و بازنویسی مجوز رسمی بگیرد که با استقبال او نیز روبه رو شد.
تیم کروچ در ایمیلی برای کوهستانی می نویسد I am very flattered that Amir Reza Koohestani wishes to adapt my play, ENGLAND. «برای من افتخار بزرگی است که امیر رضا کوهستانی تصمیم گرفته که نمایشنامه من را اداپته(بازنویسی) کند.» این چنین بود که کوهستانی مشغول دوباره نویسی متن شد و نمایشنامه انگلستان تبدیل شد به نمایشی با عنوان «دیوار چهارم» با این شرایط است که امیر رضا کوهستانی خودش را نویسنده خوشبختی می داند و می گوید :« نویسنده خیلی خوشبختی هستم چون هر کاری را که دوست داشته ام اجرا کرده ام بر خلاف بسیاری از همکارانم هیچ طرحی در کشویم ندارم.»
اما موضوع به این سادگی ها هم نبود. کوهستانی به شرایط اجرای نمایشش اشاره می کند و ادامه می دهد:«به هر حال این نمایش، شرایط اجرایی خاصی می طلبید. نیازمند فضای ویژهای بود که همانجا هم تمرین کنیم. از سوی دیگر از تئاتر شهر و ایرانشهر دلزده شده بودم نه مدیران علاقه ای داشتند که من آنجا کاری کنم و نه خودم و بر سر این موضوع تفاهم داشتیم. نیاز داشتم نمایشم را در گالری اجرا کنم حدود دو ماه با نگار نعمتی مشاور کار و امیرحسین قدسی، دنبال گالریهای مختلف گشتیم تا اینکه برای نمایشنامه خوانی در موسسه اکو به این جا دعوت شدم و دیدم چه جای مناسبی برای اجرایم است.»
کارگردان نمایش «در میان ابرها» برای نمایش جدیدش دنبال سالن مرسوم تئاتر نبود بلکه دوتا فضا مجزا می خواست هم گالری و هم فضایی که بتواند برای تماشاگر تداعی تئاتر کند. او که از همراهی و همکاری مسئولان موسسه اکو خوشنود است، می گوید:« کلید اینجا را دادند به ما تا نمایشمان را تمرین کنیم بدون اینکه اضطراب آمدن گروه بعدی یا تداخل برنامه ها را داشته باشیم بنابراین خیلی مجاب شدم که با این شرایط می شود کار کرد. »
صحبتهای اول
یه با محمد حیدری مدیر بخش تئاتر موسسه اکو انجام و حدود 10 تا 15 صفحه از متن نوشته شد. بقیه متن مانند دیگر کارهای امیررضا کوهستانی در طول پروسه تمرین کامل شد. اما مهمترین موضوع این بود که بازیگران دیالوگها را از حفظ کنند. چیزی که امیر رضا کوهستانی این گونه توضیحش می دهد:
«بازیگران باید هفتاد دقیقه نمایشنامه را که دیالوگهای سیال ذهنی هم داشت، از بر میکردند، دیالوگهایی که قصه ی سر راستی هم ندارد و آنها باید بی وقفه حرف بزنند. نمایش ما گسست روایی زیادی دارد و همین حفظ کردن دیالوگهای آن را دشوار می کرد. اما حالا که چندین شب اجرا رفته ایم، نتیجه راضی کننده است.»
کوهستانی با وجود جوانی، نویسنده خاصی در تئاتر ایران است و سبک ویژه خودش را دارد اما برای اجرای دو نمایش اخیرش سراغ متن های خارجی رفته است. در این باره می گوید: «خیلی دوست دارم نمایشنامه های خودم را اجرا کنم ولی اصولا شرایطی که در فضای فرهنگی کشور حاکم است به گونه ای است که نمی توان بسیاری از قصه ها و ماجراها را به طور مستقیم با نمایش بگوییم و ناچار باید به واسطه نمایشنامه های دیگر، شرایط خود را روایت کنیم. بنابراین در دو نمایش اخیرم سعی کردم نمایشنامه هایی انتخاب کنم که تم نمایش و نوع بیان مسائل در آن با شرایط حاکم بر جامعه ما سنخیت داشته باشد و با توجه به سخت گیریهای وزارت ارشاد بتوان با کمترین دردسر آن متن ها را اجرا کرد. همه اینها محاسباتی است که برای اجرا باید انجام داد و این دو متن براساس این محاسبات انتخاب و بازنویسی شدند.»
این کارگردان با اشاره به حاشیه های نمایش «ایوانف» یادآور شد: «سال گذشته تصورما اشتباه بود. در مورد «دیوار چهارم» مقاومت اولیه ای بود اما با توضیحات محمد رضا حسین زاده به شورای نظارت متوجه شدند تماشاگر این نمایش تماشاگر عام و گذری «تئاترشهری» نیست بلکه مخاطب خاص و حرفه ای تئاتر است که بُعد مسافرت و مشکلاتی که برای تهیه بلیط با ظرفیت 50 نفر را به جان خریده است پس باید با نگاه ویژه ای به او نگریست و به ظرفیت بالای او اعتماد کرد. آنها هم با سعه ی صدر بیشتری به این نمایشنامه نگاه کردند و مساله حل شد.»
*************
رامبد جوان بازیگری است که در تئاتر با نمایشهای محمد عاقبتی، همایون غنی زاده و ... به صحنه رفته است. سال 89 امیررضا کوهستانی را می بیند و اظهار علاقه مندی می کند تا در یکی از نمایشهایش بازی کند که کوهستانی پاسخ می دهد دو سال دیگر.
در این مدت این دو با یکدیگر ارتباطی نداشتند قرارشان را گذاشتند برای دو سال بعد که شد سال 91. امیررضا کوهستانی پیامکی به رامبد جوان می دهد و با یکدیگر قرار می گذارند. جوان این همکاری را این گونه بیان می کند: «امیر رضا می دانست قرار است من و نگار جواهریان در نمایش جدیدش بازی کنیم اما درباره جزئیات کار چیزی نگفت. کمی بعدتر گفت قرار است نمایش در گالری اجرا شود و کمی بعدتر هم گفت نمایش نامه «انگلستان» نوشته تیم کروچ را انتخاب کرده است، اما می خواهد آن را دوباره از اول بنویسد. تا اینکه به موسسه اکو آمدیم.»
رامبد جوان در پاسخ به دلایل علاقه اش برای بازی در نمایش امیررضا کوهستانی می گوید: «به هر حال قدری هوش دارم دوست داشتم در پروسه شکل گیری نمایشی از امیررضا کوهستانی حضورداشته باشم چون حرفه ام بازیگری است طبیعتا باید در نمایشش بازی می کردم، کار دیگری نمی توانستم انجام دهم. هر کسی دوست دارد در کار موفق حضور داشته باشد حضور امیر رضا ضمانت موفقیت کار است و عوامل نمایش هم لذت هنری می برند و هم اعتبار به دست می آورند و هم از رضایت تماشاگر خوشحال می شوند.»
در ادامه کوهستانی درباره شیوه انتخاب بازیگران نمایش هایش توضیح می دهد:«گاهی کارگردان حدس هایی درباره بازیگرش میزند مثلا در نمایش «در میان ابرها» باران کوثری با اینکه هیچ وقت بازی او را روی صحنه ندیده بودم براساس یک سکانس از بازی اش در فیلم «رقص در غبار» اصغر فرهادی او را انتخاب کردم. در مورد هیچ چیزی ادعا ندارم ولی این ادعا را دارم که می دانم بازیگر خوب کیست. با توجه به اینکه در نمایشهای من بخش زیادی از بازی بچه ها روی صحنه بر عهده خودشان است و من کمتر در کارشان دخالت می کنم باید از بازیگرانی استفاده کنم که ظرفیت و توانایی بالایی در تحلیل و درک زیبایی شناسی اجرا داشته باشند. خوشبختانه در مورد انتخاب بازیگر تا امروز خیلی کم اشتباه کرده ام.»
وی با اشاره به بازی رامبد جوان ادامه می دهد: «مهمترین نکته در مورد رامبد این بود که وقتی فیلم «ورود آقایان ممنوع» را می دیدم، متوجه شدم که رامبد چقدر خوب ژانر را می شناسد. به بازیگرانی نیاز دارم که بدانند در چه اشلی کار می کنند یعنی فراتر از بازی، زیبایی شناسی بیرونی اثر را بشناسند. زیباشناسی که در هر نمایش فرق می کند و من هم فقط تصویر محوی از آن در ذهن دارم و توضیح دادنش برای بازیگران برایم سخت است، نیاز به بازیگرانی دارم که بتوانند ذهن من را بخوانند. در این اجرا با این دو خیلی زود این ذهن خوانی اتفاق افتاد.»
کوهستانی می گوید: «هم می خواستم بچه ها عادی بازی کنند و هم مثل «شهرزاد»، قصه نگویند. با نگار قبلا کار کرده بودم و رامبد را فقط در اولین جلسه تمرین هدایت کردم و بعد خودش متوجه شد باید چه راهی برود و این موهبتی است برای کارگردان که بازیگرانش شش دنگ حواسشان سر کار جمع است، آنقدر خوب زیبایی شناسی اثر را درک می کنند که از یک جا ایرادات کارش را به او گوشزد می کنند. اگر در کلیت این اثر یکپارچگی وجود دارد به دلیل شناختی است که کل گروه نسبت به کار دارند.»
******
 
نگار جواهریان بازیگری است که در نمایشهای هنرمندانی چون محمود استاد محمد ،علی اصغر دشتی ،محمد یعقوبی و ... هم بازی کرده است. اما همیشه حضور او را در تئاتر به واسطه نمایشهای امیررضا کوهستانی به یاد می آوریم. خودش در این باره می گوید:« خوشحالم که توانستم با او کار کنم. الان فکر می کنم اگر قرار باشد در تئاترهای دیگری بازی کنم که فضاهای متفاوتی دارند برایم چالشی خواهد بود که بخواهم از کار امیررضا کنده شوم چون کارهای او بخش مهمی از زندگی ام است واین طور نبوده که فقط یک نمایش را تمرین و اجرا کنیم و بعد همه چیز تمام شود. تاثیر تئاتر های او را می توانم در همه کارهایم از جمله فیلم هایی که بازی کرده ام ، ببینم.»
وی درباره دشواریهای بازی در نمایش جدید امیررضا کوهستانی یادآور می شود:« از سال 88 که اجرای دیگری از این کار دیدیم، هنوز آن را یکی از تاثیرگذارترین اتفاقاتی میدانم که در 10 سال اخیر برایم رخ داده است. همیشه فکر می کردم اگر ما این نمایش را اجرا کنیم چه می شود. حتی باورم نمی شد تا شب اول اجرا که داریم این نمایش را اجرا می کنیم»
جواهریان این نمایش را سخت ترین کارش می داند و ادامه می دهد: «تماشاگران همان جایی ایستاده اند که ما به عنوان بازیگر لحظه ای قبل آنجا ایستاده ایم.گاهی حتی از ما جلوتر هستند. تجربه بسیار متفاوتی است.»
رامبد جوان نیز در ادامه توضیح می دهد: «می توانم به خود ببالم در میان تمام بازیگرانی که با امیررضا کار کرده اند، در خاص ترین و عجیب ترین کارش حضور دارم.»
امیررضا کوهستانی سپس توضیح می دهد: «زیبایی شناسی کار در ذهنم بسته شده بود با اینکه در مورد ا جرا تصویر روشنی در ذهنم بود، واکنش تماشاگران برایم بسیار مهم بود. «دیوار چهارم» شاید نزدیکترین کار به دنیای شخصی من است. نمی توانم بگویم بیشتر از همه کارهایم دوستش دارم. ولی فراموش کردنش برایم سخت است. بعد از اجرای همه نمایشهایم تلاش می کنم آنها را فراموش کنم، کنار بگذارم، به نقطه صفر برسم و بروم سراغ کار بعدی اما این نمایش برای خودم هنوز خیلی جذاب است.»
در این مورد، رامبد جوان هم نگرشی شبیه کوهستانی دارد و در ادامه صحبت او می گوید: « بنا به تجربه و درکم از کار کردن در این سالها از امروز میدانم این نمایش جزء کارهای نادر زندگی ام است. برای هیچ یک از ما چیز ساده ای نیست که با فاصله زمانی کم، دوباره چنین چیزی اتفاق بیفتد با این لذت و این تجربه ویژه. چون در این نمایش همه چیز سرجای درست است و این چیدمان بسیار سختی است که اگر جای هر چیزی را تغییر دهیم، دیگر نمایش به این شکل نخواهد بود و این نکته بسیار مهمی در این نمایش است.»
کوهستانی هم در تکمیل سخن بازیگرش می گوید: «بخش مهمی که در این کار وجود دارد، هماهنگی بازیگران با یکدیگر است اگر هر یک از آنها ذره ای حس رقابت یا بیشتر دیده شدن داشته باشند، نمایش خراب می شود. از سوی دیگر دشواری دیگر این بود که باید به آنها می گفتم کاری را که بلدید رها کنید چون اگر یک درصد به داشته هایشان بچسبند، اجرا آن گونه که باید، نمیشود. بنابراین بچه ها باید تمام داشته هایشان را کنار می گذاشتند و اگر کمی مقاومت یا شک می کردند که امکان شک کردن خیلی هم زیاد بود، همه چیز تغییر می کرد.»
اما بازیگران به کارگردانشان اعتماد داشتند. کوهستانی به آنها می گفته: «خودم هم دقیقا مطمئن نیستم چه پیش می آید باید با هم جلو برویم. تصویر ذهنی ام خیلی روشن است ولی نمی توانم آن را به کلام بیاورم.»
و حالا قدردان بازیگرانی است که خودشان را در اختیار نمایش قرار داده اند و ادامه می دهد: «همه داشته هایشان را تغییر دادند تا در خدمت این کار باشند و این در پیشبرد کار بسیار تاثیرگذار بود.»
رامبد جوان به همراهی همبازی اش نگار جواهریان هم اشاره می کند و می گوید: «خیلی سال است که با نگار جواهریان دوست هستیم. در سینما با هم کار کرده بودیم اما در تئاتر این اولین همکاریمان بود. برای من که در برخی چیزها مدعی هستم، نگار یک جور متر و معیار است. به شدت بازیگر حواس جمعی است که آدم با او احساس راحتی می کند.»
در ادامه این گفتگو، امیررضا کوهستانی به نکته دیگری می پردازد؛ تاثیر تماشاگران متفاوت در هر شب از اجرای این نمایش و او این موضوع را این گونه توضیح می دهد: «پنجاه درصد از اجرای هر نمایش به واکنش تماشاگران مربوط می شود اما در این نمایش نسبت به تئاترهای مرسوم میزان این تاثیر گذاری بیشتر و تفاوت اجراها نیز بیشتر خواهد بود.»
نمایش «دیوار چهارم» در موسسه اکو اجرا می شود، جایی که برای اجرای تئاتر طراحی نشده و برنامه های دیگری دارد. گاه ممکن است تا دقایقی پیش از اجرای نمایش، مخاطبانی مشغول بازدید از گالری باشند، کوهستانی درباره این موضوع می گوید: «اینها مسائلی است که از اول پذیرفتیم. نمایشمان را قرار است جایی اجرا کنیم که تا به حال تئاتر در آن اجرا نشده است. بنابراین مجبوریم برای ارتباط مخاطب با اثر قواعد و قوانین تازه ای وضع کنیم. اتفاقا در بسیاری جوامع، تئاتر را ما به ازای دموکراسی میدانند به دلیل قوانینی که در آن وجود دارد گروه اجرایی و تماشاگر خود را ملزم می دانند تا این قوانین را بدون هیچ گونه امضایی، رعایت کنند اینها قرارداد نانوشته ای است که در تئاتر وجود دارد چیزی که در زندگی عادی وجود ندارد. بنابراین تئاتر ظرف کوچکی است برای تمرین دموکراسی اینکه قوانینش را وضع می کند و پای آن میایستد و اگر هم آنها را بشکند برای مخاطبینش توجیه قابل قبولی دارد.»
نگار جواهریان هم این تجربه را بسیار جالب می داند اینکه نمایشش در جایی غیر از تئاتر اجرا می شود و می گوید: «این مکان پیش از اینکه موسسه اکو باشد خانه ای بوده و همراه خودش چیزهایی می آورد به نمایش ما و می توان گفت زندگی که قبلا در این خانه بوده در این اجرا احساس می شود و این برایم خیلی جالب است.»
کوهستانی نیز در ادامه صحبت جواهریان می گوید: «همه ی جذابیت تئاتر این است که اگر با ایمان و اعتقاد چیزی را بگویید تماشگر باور می کند.»
به گزارش ایسنا، نمایش «دیوار چهارم» هر شب میزبان 50 تماشاگر است. امیر رضا کوهستانی کارگردانی است که نمایش هایش همیشه پرتماشاگر بوده اند. اما چرا پنجاه تماشاگر؟! می گوید:« فضایی صمیمی و نزدیک می خواستم و اگر تماشاگر بیش از این می شد، این فضا به وجود نمی آمد اما تصمیم سختی بود چون باید همه هزینه ها را از فروش بلیت تامین کنیم و روی کمک بخش دولتی حساب نمی کنیم. با این حال آنقدر بچه ها همراهی کردند و انتظارات مالیشان را پایین آوردند تا بتوانیم با این تعداد تماشاگر نمایش را اجرا کنیم.»
بحث به اینجا که می رسد محمد رضا حسین زاده دستیار اول کارگردان، برنامه ریز و مدیر تولید درباره قرارداد نمایش می گوید:« یک تفاهم نامه شفاهی با موسسه اکو داریم و همه چیز براساس اعتماد متقابل است. نمایش ما تا 5 آبان اجرا دارد که می شود 40 شب اجرا.»
امیررضا کوهستانی نمی تواند مطلبی را نگوید چیزی که گفتنش برای او خیلی هم خوشایند نیست. به قیمت بلیت نمایش اشاره می کند و می گوید: «واقعا شرمنده تماشاگرانی هستم که باید 20 هزار تومان پول بلیت بدهند، نمی گویم هزینه خیلی بالایی است ولی وظیفه وزارت ارشاد است برای مردمی که دوست دارند تئاتر ببینند، تئاتری با قیمت معقول تولید کند. دولت در همه جای دنیا به تئاترهایی که کیفیت قابل قبول دارند، سوبسید می دهد یعنی ملت هزینه ساخت آن تئاترها را نمی دهد اما متاسفانه ذهنیت نادرست درآمدزایی از تئاتر که در چند سال اخیر باب شده، بودجه را براساس معیارهای غلط بین گروهها پخش می کند. نتیجه این می شود که شورای حمایت به نمایش های کم کیفیتی که اجرا می شود سوبسید می دهد در عوض، تماشاگر نمایش ما علاوه بر طی مسیر طولانی باید هزینه ای بالای تولید یک نمایش را با گروهی حرفه ای بدهد با اینکه این هزینه، از طرف گروه به حداقل رسیده است ولی این حق تماشاگر و گروه اجرایی است که از دولتش بخواهد بخشی از این هزینه ها را تقبل کند.»
کارگردان تئاتر ابراز عقیده می کند: «مرکز هنرهای نمایشی صرفا نقش نظارتی را برعهده گرفته است. با این روند مرکز کمکم به شورای نظارت و ارزشیابی تبدیل می شود. نتیجه این است که هزینه تولید تئاتر خوب را مخاطبان می دهند و مرکز هزینه تولید تئاترهای بد و کم مخاطب را می دهد و این سیاست دو سرغلطی است.»
کوهستانی ادامه می دهد: «در شکل فعلی، هزینه یک اثر فرهنگی را گروه های اجرایی می دهند برای اینکه تماشاگر تجربه ای خاص در مورد نمایش محیطی به دست آورد، یک گروه اجرایی باید هزینه کند. مرکز هنرهای نمایشی دقیقا جایی که باید حضور داشته باشد غایب است و فقط سه بازبین می فرستد که کار را نظارت کنند.»
محمدرضا حسین زاده هم عملکرد شورای حمایت را یادآوری می کند و ابراز عقیده می کند: «شورای حمایت رویه نادرستی در پیش گرفته است. خوب نیست گروه های نمایشی برای عقد قرار داد از این اتاق به آن اتاق و از امروز به شش هفت ماه دیگر حواله بدهند بلکه مرکز هنرهای نمایشی خودش باید متوجه باشد چه نمایشهایی مورد توجه مردم قرار می گیرد و از آنها حمایت کند.»
او یادآور می شود: «امیررضا تا به حال هیچ نمایشی اجرا نکرده که قرار داد کاملی با مرکز هنرهای نمایشی داشته باشد. همیشه در حد کمک هزینه بوده است. حالا هم که نمایش مان را خارج از سالنهای تعریف شده تئاتر اجرا می کنیم، همان کسانی که شعار تئاتر برای همه سر می دهند باید تصمیم بگیرند این نمایش باید حمایت شود یا نشود.»
در پایان این نشست، امیررضا کوهستانی از گروهش قدردانی می کند که با سعه صدر و سخاوتمندانه در کنار این نمایش هستند. شان این نمایش را بالاتر از آن می داند که پای کمکهای رسمی را به میان بکشد و می گوید: «حالا که درحال اجرا هستیم حق دارم بگویم وظیفه مرکز هنرهای نمایشی کار شما این نیست که فقط سه بازبین بفرستید بلکه وظیفه دارید هزینه های تولید یک نمایش را بدهید تا تماشاگران ناچار نشوند پول بلیتی بدهند که برایشان سخت باشد و گروه هم مجبور نشود از حق خود بگذرد تا هزینه ها را پایین بیاورد. با وجود افزایش بودجه، میزان حمایت مرکز هنرهای نمایشی از تئاترها کمتر شده است. حمایت مالی اش تبدیل شده به هدایت کارها به سمت و سویی خاص و این شیوه با ابتدایی ترین قواعد کار هنری منافات دارد.»
به گزارش ایسنا، نمایش «دیوار چهارم» هر شب ساعت 19 و30 دقیقه به مدت 70 دقیقه درموسسه فرهنگی اکو به نشانی خیابان اقدسیه- کوچه ناز- شماره 10 به صحنه می رود.
منبع : isna.ir


نظرات کاربران :
:نام
:نظر شما
لینک های مفید
لینک های مفید
تازه ترین مطالب
عکس هایدنس حندهدارروازاده عفونت واژنطرح روی سفالدانلود اهنگ های ارمینپرده اپنحیواناتی که اخیرا منقرض شده اندهامر پلیسچگونگی فنر زذن برای باز کردن رگ قلبطب سنتی در درمان لکنت زبانعکس نوار بهداشتیفیلم عروسی زیبا بروفهآی سیم چتمدل پرده برای اپن اشپزخانهعکس عا شقانهحرکات رزمی زیبای بروسلینقاشی های باب راساموزش شال زدن معمولىغار اصحاب کفدانلود اهنگ مثل توجایی ندیدم از ارمینمانتوی نیم کلوشغار اصحاب کهف در کدام کشور استبافت موجدیدبافت موجدیددانلود اهنگ های ارمین 2afmآموزش ساسون سرشانهتشخیص ریمل اصل از تقلبیarmin 2afm قبل از عملدانلود عکس لباس از سلجوقیطرح گچبری اپن آشپزخانهسالگرد ازدواجتان مبارکترمز absطنزهای جدیددانشگاهیودانشجوییدانلود بنر لایه باز روز معلمالگوی دامن ترکاهنگ های ارمینبهتری مدل 2013مذهب یوگا کلیپعککس هایی از ماشین فراریعکس پرچم ایران دردوره های مختلفالبوم صوتی مهدی مقدمتصاویر متحرک از مغز انسانمدل بالای اپن آشپزخانهسراتو کوپهآموزش شینیون موی خورد کوتاهگچ بری اپن آشپزخانه طرح جدیددرد پهلو در کودکانسایت دکترروازادهعکس و تصاویر درست کردن فالوده کرمانیطنز حجاب